Γιατί δε μιλάς? Γιατί δε λες αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που θες να πεις?
Γιατί δε με αφήνεις ήσυχη?
Χωρίσαμε, δε χωρίσαμε?
Άσε με ήσυχη λοιπόν!
Εξαφανίσου! Γιατί δεν εξαφανίζεσαι?
Τι με κοιτάς έτσι?
Με νομίζεις νευρωτική ε? Υστερικιά!
Εσύ υπάρχεις γιατί βαριέσαι να πεθάνεις!
Μου έχεις φορτώσει το τρόπο που μιλάς, το τρόπο που σκέφτεσαι, τις ανασφάλειες σου..
τα βιώματα σου, τις μυθολογίες σου..
Είσαι βαρύς, το καταλαβαίνεις?
Β Α Ρ Υ Σ !
Τι με κοιτάς έτσι?! Το ξέρω πολύ καλά αυτό το ύφος..
όπως όταν τότε που σου είχα πει ότι πήγα με άλλον.. ποτέ δε το ξεπέρασες!
θεωρίες, θεωρίες...
Ξέρεις τι είσαι?
Ένας καταπιεσμένος μικροαστός είσαι!
Αυτό είσαι!
Είναι φορές που σκέφτομαι ότι αυτή η ιστορία δε μπορούσε να είναι καλύτερη..
Αυτό ήταν όλο που είχες να πεις?!
Μετά όλα αυτά που σου είπα,
αυτό ήταν όλο που είχες να πεις??
Δεν αντέχω άλλο, σε παρακαλώ, κάντο για μένα.. κάντο.
Εξαφανίσου, να μη σε βλέπω, να μη σε ακούω, να μη..
Σε παρακαλώ, για μένα.
Δεν αντέχω άλλο!
Άφησε με!
Ούτε να με ξαναπάρεις τηλέφωνο, ούτε να σε ξαναδώ θέλω!
Να πεθάνεις!
Αυτό θέλω,
να πεθάνεις!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου