Ειναι τοσο πολλα αυτα που σε θυμιζουν και δεν περναει μερα χωρις να σε σκεφτω. Πληγωνομαι ομως που δεν μπορω να σου πω ολα οσα νιωθω καθως μπορει να με περασεις για μανιακη. Μερικες φορες ομως φοβαμαι και τι θα μου πεις. Αν θα με πληγωσεις . Ηταν πολλες νυχτες, κρυες νυχτες, που σου μιλουσα ελπιζοντας να με ζεστανει η συντροφια σου εστω κι ετσι απο μακρια αλλα στο τελος κατεληγα να μενω παγωμενη, ακινητη, σχεδον νεκρη μεχρι το πρωι. Και τοτε αναγκαζομουν να φυλακισω την περασμενη νυχτα στον τοιχο μου για να συνεχισω την επιβιωση. Ειναι κατι βραδια ομως, ματια μου, που ολες οι νυχτες, μου χτυπανε τον τοιχο αλυπητα και με πιανουν τα κλαματα .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου